Ultramaraton Jaga-Kora opisuje Tamara Mieloch, kobieca triumfatorka dystansu 105 km: „Miała to być treningowa, biegalna, rozpoznawcza dla możliwości, setka w nowym miejscu, miłych okolicznościach przyrody, wiosennym śpiewie ptaków, wśród zielonych łanów trawy, kurzu polnych dróg rozświetlanych porannym słońcem, lekkiej chłodnej bryzie…”

A Beskid Niski taki ładny, taki ładny

Fotografia: Michał Buczyński/Ultramaraton Jaga-Kora

Fotografia: Michał Buczyński/Ultramaraton Jaga-Kora

Widząc jednak zdjęcia ze znakowania trasy, wrzucone na facebook’a, stwierdziłam, że będzie to trening, owszem, ale mentalny. Bo o pływackim zapomniałam. Przez ostatni tydzień padało wszędzie, ale tam, na południu, padało podwójnie do ostatniego dnia przed startem. Gdy dojeżdżaliśmy do Krosna, widzieliśmy podtopione ogrody, pozalewane gospodarstwa i łąki, a w mijanych miejscowościach trwało pospolite ruszenie Ochotniczej Straży Pożarnej i wojska.

Po odbiór pakietów w Rymanowie Zdroju zdążyliśmy tuż przed zamknięciem biura zawodów. Samo uzdrowisko zwiedziłam już po biegu. Na szczęście kwaterę miałam blisko miejsca skąd w nocy zabierały nas autobusy na start w Jaśliskach. Stamtąd mieliśmy wracać ok. 37 km do Rymanowa i ruszać dalej trasą 70 km.

Spać czy nie spać? Oto jest pytanie. A mając za sobą doświadczenie zaspania na start o g. 12 w nocy, człowiek już ma lekką traumę. Zwłaszcza, że środek nocy to dla mnie pora dość hardkorowa na wstawanie, zdecydowanie wolę nawet wcześnie, ale jednak rano zaczynać aktywność. Kładę się z budzikiem na 00.00 i myślą, że to będzie po prostu BARDZO wcześnie rano…

Widmowy kadr do horroru

Godz. 1.30 w nocy, ryneczek w Jaśliskach rozświetlony czołówkami, ciekawe co myślą sobie okoliczni mieszkańcy widząc i słysząc takie zgromadzenie pod lokalnym spożywczakiem. Ruszamy asfaltem, za 16 km punkt żywieniowy przed podejściem na Piotrusia – jedną z najstromszych gór na trasie do Rymanowa. Błoto i woda zaczynają się właściwie zaraz i pozostają z nami do końca. Tyle rodzajów błota w ciągu przeszło 13 godzin to jeszcze nigdy nie uświadczyłam. Było błoto gliniaste, zasysające, poślizgowe, wciągające, gdy się wyciągało zeń nogę, to nie można było być pewnym, czy wyjdzie z butem czy już bez. Błoto czarne i żółte, błoto z wodą po łydki, błoto mlaskające i błoto z kamieniami… Ostrzegano nas, by na Piotrusiu granią w nocy zrobić sobie wręcz spacerek, bo wystające ostre głazy zatopione w śliskości szarżującemu biegaczowi mogły zafundować szybki zjazd po urwisku, niekoniecznie w dobrym kierunku. Potem usłyszałam, że organizator poważnie się zastanawiał, czy nie umieścić lin na zbiegu z Piotrusia. W nocy wrażenie na mnie zrobiły światła czołówek biegaczy przede mną  tworzące w mgle efekt parującego halo wokół całej postaci, wyglądało to zjawiskowo. Na szczycie Ostrej z mgły i mroku światło lampki wyłaniało figurkę Matki Boskiej, w sam raz widmowy kadr do horroru. Wstawał świt i ptaki zaczęły swoje śpiewy, pachniał czosnek niedźwiedzi, było rześko i porannie. Kolejne trzy górki i punkt w Rymanowie, 37 km. Stąd startowała po nas 70-tka. Kolejny asfalt i kolejne górki – trasa rozkładana na czynniki pierwsze. Przebiegam gdzieś przez łąkę na tyłach krzyży opisanych cyrylicą, chciałabym tu wrócić i zobaczyć miejsce na spokojnie. W którymś momencie wspinamy się na górę porośniętą łąką, jeden z tych, charakterystycznych dla Beskidu niskiego, okrągłych  zielonych „piłek”- szczytów. Kręcą się fotografowie, lata, dron, zamieniam słowo z Karoliną Krawczyk, że dziś niestety mgła a tak tu są piękne widoki na okolice.


Droga przez łąkę, spotykam Goprowców na quadzie, pytają czy mokro (ha ha), odpowiadam, że nie zauważyłam. I dostaję informację, że:  „tam dalej zaraz będzie jeszcze bardziej mokro” – no tak, kolejny strumień po kolana, współczuję tym, co zmieniali skarpetki albo buty na przepaku…

Jaga-Kora ma ultra-Chatkę

Za kolejną górką, za kolejnym strumieniem po kostki ( w pewnym momencie przestałam już je liczyć), zbliżamy się do punktu w Darowie na 62 km. Po drodze widziałam odciśnięte świeże ślady dzika na naszej ścieżce a teraz widzę psie łapy. Zastanawiam się czy to możliwe by były wilcze? Bo skąd na tych przestrzeniach odległych od siedzib ludzkich pies? Ale kilka kilometrów dalej sprawa się wyjaśnia – dobiegam do biegacza, obok którego biegnie pies. Okazuje się jednak, że to nie jego pies a biegnie z nim od ponad 20 km. Jestem dość wrażliwa na błąkające się psy, więc widząc wiszącą u obroży plakietkę ucapiłam zwierzaka na punkcie w Darowie – jest to dziewczyna i ma na imię Chatka oraz numer telefonu właściciela. Fantastyczne wolontariuszki z punktu przejmują Chatkę pod opiekę i dzwonią pod podany numer, wybiegając z punktu słyszę jak zapraszają właściciela po odbiór ultra-Chatki i oddycham z ulgą. Swoją drogą, pies złoto jeśli chodzi o bieganie.

Fotografia: Karolina Krawczyk

Słynna ultra-Chatka. Fotografia: Karolina Krawczyk/Ultramaraton Jaga-Kora

Znów asfalt ciągnący się i ciągnący – stanowczo go za dużo jak dla mnie, spokojnie ze 20 km się zebrało na całej trasie, to musi w końcu zbić czwórki, zwłaszcza na zbiegach. Profil trasy nie do końca odpowiada rzeczywistości w tym miejscu – człowiek się szykuje na dłuuugi powolny podbieg, jedną górkę i długi zbieg, ale tak naprawdę asfalt po płaskim lub lekko falującym ciągnie się bez końca a szczyt nie jest szczytem lecz dłuuugo ciągnącym się czymś pomiędzy nieużywanym od lat szlakiem a dawną drogą zrywkową pozarastaną roślinnością, tu mijają mnie zawodnicy z 70-tki a ja trochę udaję, że też jestem z tego dystansu i mam tyle sił by biec ich tempem, ale trochę mam już dość co znajduje odbicie w moim żółwim tempie. Coraz częściej zerkam na profil trasy – jeszcze punkt, zbieg i znów punkt. Gdzieś znów asfalt się trafia, mijam miejsce startu 17-tki i rozgrzewających się zawodników. Byle do ostatniego punktu na Polanach Surowicznych, jakieś 2 km dalej biegacze z dystansu 17 km mijają mnie ze świstem, próbuję łapać ich energię i wyobrażać sobie, że też jestem z 17-tki. Ale nogi już nie te. Na ostrym podejściu za Polanami zaczyna się robić gęsto, zbiegają się wszystkie trasy, pojawiają się też turyści, mija nas pan schodzący z góry, który się cieszy, że biegniemy tą trasą bo on ją budował (chodzi o szlak kurierów z II wojny  św., którego trasą częściowo wiedzie nasza droga).

Beskid Niski pachnący czosnkiem niedźwiedzim

Jestem solidnie zmęczona i myślę, że to ostatnie 15 km – strome podejście, kilka hopek i zbieg do mety, ale rzeczywistość bardziej skrzeczy. Ledwo wydeptana ścieżka w czarnym błocie prowadzi zakolami po krzakach. Zaczynają się lotne punkty żywnościowe czyli podwieszone na sznurkach: butelka taniego wina, kabanosy, rzodkiewki, czy puszka piwa, której już nie było. Było też zwierciadło do przejrzenia się przed metą i pluszowy miś. Hopki są hopkami z koszmarów – najgorsze gliniaste błoto zostało nam zostawione na koniec, na krok do przodu są dwa do tyłu, głębokie koleiny po maszynach od wycinki drzew zatrzymują wodę, w którą się wpada po łydki a czasem i głębiej. A na koniec jeszcze całkiem spory podbieg szerokim szlakiem pod linia drzew i byłoby tam całkiem ładnie, gdybym miała siły to zauważyć. Wreszcie zbieg! Zapominam o bólu stóp i ud i cisnę w dół.  Asfalt, Rymanów, meta. Koniec 105,5 km. 1-sza kobieta i 10 open. Szampan i cudne uczucie przerywania taśmy na mecie. Uśmiech od ucha do ucha i nieodparta chęć szybkiego powrotu w Beskid Niski pachnący czosnkiem niedźwiedzim, zroszony rosą  i mlaskający błotem.

Fotografia: Michał Buczyński/Ultramaraton Jaga-Kora

Fotografia: Michał Buczyński/Ultramaraton Jaga-Kora

O Autorze

Tamara Mieloch

W bieganiu - daleka od asfaltu, bliska krzakom, kamieniom, błotom i wykrotom. Im trudniej tym fajniej. Czasem ląduje z rozpędu na podium. Praca w sklepie napieraj.pl pomaga jej latać po bezdrożach "bezkarnie" testując buty i dzielić się tą wiedzą. Spełnia się również jako fizjoterapeutka i masażystka, co umożliwia jej poznanie schematów własnych kontuzji, dzięki czemu może starać się zapobiec im u innych. Przyszła terapeutka Integracji Strukturalnej - do usług.

Podobne Posty

Zostaw odpowiedź

Twój e-mail nie zostanie opublikowany